ასეთი პრობლემა მაქვს ჩემი ქმრის შვილის მიმართ, რომელიც პირველი ქორწინებიდან ჰყავს. როცა შეხვედრა დავიწყეთ, ვიცოდი, რომ 2 წლის ქალიშვილი ჰყავდა და დედასთან ერთად ცხოვრობდა. თავიდანვე შევთანხმდით, რომ თუ გადაწყვეტს ბავშვის წამოყვანას, მხოლოდ მაშინ, როცა ბავშვი 3–4 წლის გახდება. ამ მომენტში ჯერ ჩვენი ყოფა და ოჯახური ცხოვრება უნდა დავალაგოთ.
თავიდან გოგონას კარგად ვეპყრობოდი. ბავშვი შაბათ–კვირას ჩვენთან რჩებოდა, როცა სამსახურში ძალიან არ ვიღლებოდით. ფინანსურად ვეხმარებოდით, წინააღმდეგი არ ვიყავი. ცოტა ხნის წინ დედამ ქალიშვილი მიატოვა და ცალკე გადავიდა საცხოვრებლად. მოგვიანებით გაირკვა, რომ იმ ქალმა არც ისე კარგ ადგილას დაიწყო მუშაობა. შესაბამისად, ქმარს ბავშვის წამოყვანა უნდა. მან და მისმა ნათესავებმა გადაწყვიტეს ბავშვის წამოყვანა, როცა ბაღში წასვლის დრო მოვიდოდა, ანუ 2 თვეში.
იმ მომენტიდან ბავშვის მიმართ ჩემი დამოკიდებულება შეიცვალა. მასთან ყოფნა ჩემში დისკომფორტს იწვევდა. არ მინდა მასზე ზრუნვა და ზედმეტად თავის შეწუხება. ამ თემაზე ქმარს დაველაპარაკე, პირდაპირ ვუთხარი, რომ დედობისთვის მზად არ ვიყავი. მიპასუხა, რომ მოვიცადოთ, იქნებ, ამ 2 თვეში, სანამ ბავშვი საბოლოოდ ჩვენთან გადმოვა, აზრი შევიცვალო. არ ვიცი, რა გავაკეთო, როგორ მოვიქცე ამ სიტუაციაში.
წინააღმდეგი არ ვიყავი, რომ ბავშვს მუდმივად ჩვენთან ეცხოვრა, მაგრამ მხოლოდ მას შემდეგ, რაც ჩვენი თანაცხოვრება დალაგდებოდა, როცა ერთმანეთისადმი მიდგომას ვისწავლიდით. აი, ამის შემდეგ ბავშვის წამოყვანა შეიძლებოდა. ბავშვზე უარს არავინ ამბობს, უფრო მეტს ვყიდულობ და ყველგან დამყავს უფრო ხშირად, ვიდრე მამამისს. უბრალოდ მეუღლე არ შემითანხმდა და დამოუკიდებლად გადაწყვიტა, რომ 2 თვეში ბავშვს ჩვენთან გადმოიყვანდა. რატომღაც ამაზე ყველაფერი გადამიტრიალდა, ამიტომ დაბნეული ვარ.
ვფიქრობ, რომ ბავშვს არ სჭირდება ყურება, როგორ ვხმაურობთ და ვკამათობთ საოჯახო წვრილმანებზე. რა თქმა უნდა, ჩემთვის უფრო გონივრული გადაწყვეტილება იქნება, თუ ჯერ მე და ჩემი მეუღლე ერთად ცხოვრებას შევეჩვევით და შემდეგ ბავშვს წამოვიყვანთ. თავიდან ყველა ადამიანი თანაცხოვრებისას გაუგებრობებს აწყდება. ყველაფრის გამოსწორება და ბავშვის მიმართ თბილი გრძნობების დაბრუნება მინდა.
