გრიგოლმა პალტო შეიკრა და დედას გასაღებების აცმა გადასცა.
–დედა, ეს ბინის გასაღებია, 2 კომპლექტი. ბინაში სამზარეულოს მაგიდაზე დევს გადასახადების საბუთები და მინდობილობა შენზე. როგორც შევთანხმდით, 2 კვირაში ერთხელ მიდიხარ და ამოწმებ, ყველაფერი რიგზეა თუ არა. შემდეგ მიგზავნი, რამდენია გადასახადი.
დედამ გასაღებების აცმა ხალათის ჯიბეში საგულდაგულოდ შეინახა.
–ყველაფერს გავაკეთებ. შენს თბილისში დამშვიდებული წადი და იმუშავე.
–ნინო მომიკითხე.
გრიგოლი ჩაჯდა ტაქსში, რომელმაც პატარა რკინიგზის სადგურამდე მიიყვანა.
გზაზე ფიქრობდა, რა გაეკეთებინა. ნათელია, უნდა გაეყიდა. 5 წლის წინ იპოთეკით ნაყიდი ბინა „მშობლიურ ქალაქში ცხოვრების“ მიზნით ახლა მის ცხოვრებისეულ მიზნებს არ შეესაბამებოდა.
უკვე 2 წელია თბილისში ცხოვრობდა და მეგობართან ერთად ბინას ქირაობდა. როგორც იქნა, მოეწყო კარგ სამსახურში კარიერული ზრდის პერსპექტივით. ახლა საჭირო მომენტი უნდა გამოეცნო და გაეყიდა. მით უფრო, რომ ამ მოგზაურობისას მსუბუქი კოსმეტიკური რემონტი გააკეთა, რომელიც თითქმის 6 თვე გაგრძელდა.
1 წლის შემდეგ
–ბრუნდები მშობლიურ ქალაქში? მაგრამ რატომ? – მეგობარი გულწრფელად ვერ ხვდებოდა, რა საჭირო იყო 500 კმ–ის გავლა მძიმე სამუშაო კვირის შემდეგ.
–ასეა, საქმე გამომიჩნდა. გამოსავალი არ მაქვს, ყველაფერი პირადად უნდა მოვაგვარო.
–რა საქმე უნდა გქონდეს იქ, სადაც ერთი წელია არ გამოჩენილხარ?
–პირადი, პირადი.
მატარებელში ბინის გადასახადების ქვითრები კიდევ ერთხელ ყურადღებით შეისწავლა. ეჭვი არ იყო. გადასახადების მიხედვით, გრიგოლს უკვე სამჯერ კომუნალურები არ გადაუხდია. მეორე მხრივ, ზუსტად იმდენს იხდიდა, რამდენსაც დედა ეუბნებოდა.
პარადოქსია, რომელზეც მთელი შაბათ–კვირის დახარჯვა მოუწევს. დედამ კარი თავისი გასაღებით გააღო და თითქმის მაშინვე შვილს შეეჯახა.
–ოჰ, შემაშინე.
–გამარჯობა, დედა, – გრიგოლის ხმა კარგს არაფერს მოასწავებდა.
–აქ როგორ მოხვდი?
–შევამჩნიე, რომ მოულოდნელად ბინის კომუნალურების თანხა ჩვეულებრივზე ნაკლებია. არადა ფასები მხოლოდ იზრდება. მივხვდი, რაღაც რიგზე არაა. ქვითრების ასლები მოვითხოვე და ჩამოვედი. არა ტყუილად, როგორც აღმოჩნდა. რა ხდება?
–არაფერი, უბრალოდ ბინის სანახავად მოვედი.
–რას აკეთებს აქ სხვისი ნივთები? ვინმე ცხოვრობს, დედა?
დედამ ნივთები კარადაში სწრაფად შეინახა.
–არავინ ცხოვრობს. ნინომ რამდენიმე დღით დარჩენა მთხოვა. თავის შეყვარებულთან რაღაც უთანხმოება მოუვიდა. აი, დროებით გადმოვიდა.
–დედა, ვის მოტყუებას აპირებ? კომუნალურებით, რომელსაც იხდის, ეს სამი თვე გრძელდება. როგორ?
–არა, უბრალოდ დროდადრო ცხოვრობს. არა მუდმივად.
გრიგოლმა ბინა დაათვალიერა და კარადაში შეიხედა.
–კარგი, ეს ცირკი უნდა დასრულდეს. ნინოს ვურეკავ და ბინის დაცლას ვთხოვ.
დედამ კითხვის ნიშნით შეხედა შვილს.
–მაგრამ რატომ? რა მოხდება, თუ შენი და დროებით იცხოვრებს.
–რადგან არ მინდოდა და არ მინდა, რომ ჩემს ბინაში ვინმემ იცხოვროს. ეს კარგად იცი.
–ნინო ახლახანს გადმოვიდა!
–დედა, რატომ აკეთებ ამას? რატომ ცდილობ ჩემს მოტყუებას? ბინაში არავინ იცხოვრებს და მორჩა.
–მაგრამ მაინც ცარიელია? ასე შენი და გეხმარება. ღვიძლ დას ქუჩაში აგდებ. თუმცა შეთანხმება გვქონდა!
გრიგოლს ჩაეცინა:
–დედა, არავის ვაგდებ. ნინოს ჩემთან შეთანხმება არ ჰქონია, არამედ შენთან. რატომ გადაწყვიტე, რომ ჩემი თანხმობის გარეშე ვინმეს ჩემს ბინაში შეუშვებ.
–მაგრამ შენი დაა.
–და ეს ჩემი ბინაა. როგორც ვიცი, ნინოს ჩვენს საერთო ბინაში წილი აქვს. იქ მარტო ცხოვრობ, შეგიძლიათ ერთად იცხოვროთ. არ არის ოჯახური იდილია?
***
გრიგოლმა ბინა ცარიელი დატოვა. მხოლოდ მას შემდეგ გაყიდა, რაც ფასმა პიკს მიაღწია. ამ ფულით ერთოთახიანი ბინა იყიდა, მაგრამ უკვე თბილისში, ახალაშენებულ კორპუსში.
დედასთან ურთიერთობა ვერ დაალაგა, აი, დასთან ნორმალური ურთიერთობა აქვს. განსაკუთრებით მას შემდეგ, რაც ნინო დედასთან გადავიდა.
