დედამთილთან კონფლიქტი ხშირად მწვავდება მაშინ, როდესაც ახალგაზრდა წყვილი ფინანსური სირთულეების გამო იძულებულია დამოუკიდებელ ცხოვრებაზე უარი თქვას.
ნინო, ჩვენთან აღარაფერი გამოდის. გიორგი საწოლის კიდეზე ჩამოჯდა და თავი მძიმედ დახარა.
ფანჯრის მიღმა ბათუმის აბობოქრებული ზღვა მოჩანდა. წვიმა ახლახან გადასულიყო და მინაზე წვეთები მძიმედ მოგორავდა.
ნინომ შვილის მაისური დაკეცა და ჩემოდანში ჩადო. კიდევ ერთი თვე ვეძებოთ, თქვა მან.
რით გადავიხადოთ ბინის ქირა? ვადა ერთ კვირაში იწურება, ბარათზე კი მხოლოდ მცირე თანხა დაგვრჩა.
ავანსს ვითხოვ კაფეში. შენ თვითონ თქვი, რომ იქაური მეპატრონე ხარჯებს ძლივს აუდის.
ნინო მასთან ახლოს დაჯდა. წელიწადნახევრის წინ ისინი ბათუმში დიდი იმედით ჩამოვიდნენ.
გიორგიმ სამშენებლო კომპანიაში დაიწყო მუშაობა. მათ მაღალ ანაზღაურებასა და სტაბილურობას ჰპირდებოდნენ.
ბინა ზღვასთან ახლოს იქირავეს. ლუკა ბაღში წავიდა, ნინო კი ერთ-ერთ კაფეში ოფიციანტად მოეწყო.
შემდეგ ფირმა გაკოტრდა. გიორგი დიდხანს ეძებდა სამსახურს, მაგრამ ყველა ადგილი უკვე დაკავებული დახვდა.
დედამ შემომთავაზა მასთან გადასვლა, თქვა გიორგიმ. დროებით, სანამ ფეხზე დავდგებით.
დედაშენთან? სხვაგან სად წავიდეთ? ჩემი მშობლების ერთოთახიან ბინაში ხომ ვერ დავეტევით?
ნინომ მზიას ბინა წარმოიდგინა. მეოთხე სართული ლიფტის გარეშე, ძველი შპალერი და წამლების სუნი.
მზია მარტო ცხოვრობდა და გიორგის ყოველდღე ურეკავდა. როდის ჩამოხვალთ? აქ სრულიად მარტო ვარ.
რამდენი ხნით? ჰკითხა ნინომ. ორი-სამი თვით. ქალაქში სამსახურს ვიშოვი, ფულს დავაგროვებთ და დავბრუნდებით.
ნინომ ფანჯარაში გაიხედა. ლუკა მოედანზე ქვიშისგან კოშკს აშენებდა და იცინოდა. აქ ის ბედნიერი იყო.
კარგი, წავიდეთ, თქვა მან. ერთ კვირაში ისინი უკვე სადარბაზოსთან იდგნენ დიდი ჩანთებით.
მზია მათ კიბეზე შეხვდა. გიორგის და ლუკას ჩაეხუტა, ნინოს კი მხოლოდ თავის დაკვრით მიესალმა.
შემოდით, სადილი მოვამზადე და ნამცხვრები გამოვაცხვე. ბინა ისეთივე დახვდათ, როგორიც ნინოს ახსოვდა.
დიდ ოთახს თქვენ გითმობთ, ბავშვთან ერთად გჭირდებათ. მე პატარა ოთახში მოვთავსდები.
მზია, საჭირო არ არის, ჩვენ როგორმე მოვეწყობით. არავითარი ლაპარაკი, თქვენ ჩემი სტუმრები ხართ.
სადილზე დედამთილი ბათუმის შესახებ კითხვებს სვამდა და თავს უკმაყოფილოდ აქნევდა.
ხომ ვეუბნებოდი გიორგის, ეს რისკიანი ნაბიჯიაო. აქ უნდა დარჩენილიყავით, ჩემს გვერდით.
გიორგი ჩუმად ჭამდა. ახლა უკვე სახლში ხართ, უთხრა მზიამ ლუკას და თავზე გადაუსვა ხელი.
აქ კარგი ბაღი და სკოლაა. ბებიასთან იცხოვრებ. ლუკამ თავი დახარა და ხმა არ ამოუღია.
პირველმა დღეებმა მშვიდად ჩაიარა. გიორგი სამუშაოზე დადიოდა, ნინო კი სამსახურს ეძებდა.
მზია სადილებს ამზადებდა და ლუკას ასეირნებდა. ასე უნდა ვცხოვრობდეთ, ყველანი ერთად, ოჯახურად.
ნინო თავს უქნევდა, თუმცა გრძნობდა, როგორ იხუთებოდა ამ ვიწრო კედლებში.
რატომ არის რთული დედამთილთან კონფლიქტი და ერთ ჭერქვეშ ცხოვრება?
დედამთილთან კონფლიქტი კიდევ უფრო გამწვავდა, როდესაც ნინომ ადგილობრივ სუპერმარკეტში გამყიდველად დაიწყო მუშაობა.
რა გაეწყობა, დროებით შეიძლება, თქვა მზიამ. მთავარია, შემოსავალი იყოს, თუმცა სამუშაო ძალიან მძიმეა.
მთელი საღამო ნინო პროდუქტებს ასაწყობებდა. ხელები სტკიოდა და დაღლილობისგან ფეხზე ძლივს იდგა.
სახლში გვიან დაბრუნდა. ვახშამი გაზქურაზეა, გაათბე, უთხრა დედამთილმა ტელევიზორიდან თვალის მოუცილებლად.
ნინომ ხელები საპნით დაიბანა. დაღლილობისგან თვალები ეხუჭებოდა. ხელები კარგად დაიბანე? ჰკითხა მზიამ.
დიახ. კიდევ ერთხელ დაიბანე ყოველი შემთხვევისთვის, მაინც გარეთ მუშაობ მთელი დღე.
ღამით გიორგიმ ჩაეხუტა. გმადლობ, რომ დათანხმდი, ცოტაც მოვითმინოთ. ნინოს არაფერი უპასუხია.
დასვენების დღეებში დედამთილმა ერთად მომზადება გადაწყვიტა. სალათი გავაკეთოთ, იცი მომზადება?
ვიცი. აბა მაჩვენე. ნინომ ბოსტნეულის ჭრა დაიწყო. მზია გვერდით დაუდგა და აკვირდებოდა.
კიტრი უფრო წვრილად დაჭერი. აი, ნახე, ერთი მსხვილია, მეორე კი მეტისმეტად წვრილი.
ნინო ჩუმად აგრძელებდა მუშაობას. მომეცი, მე გაჩვენებ. ასეა საჭირო, თანაბარი ნაჭრებით.
ნინო ფანჯარასთან მივიდა. გარეთ ნაცრისფერი ეზო მოჩანდა. არავითარი ზღვა, მხოლოდ შიშველი ხეები.
გესმის ჩემი? გათხოვდი და ოჯახის გაძღოლა ვერ ისწავლე. ნინომ ტუჩები მაგრად მოკუმა.
გიორგის ყველაფერი ესმოდა, მაგრამ ოთახიდან არ გამოდიოდა. დედას უბრალოდ დახმარება უნდაო, ამბობდა.
სამი კვირის შემდეგ ნინო მიხვდა, რომ ეს დროებითი არ იყო. ლუკა სულ გაჩუმდა.
ბაღიდან დაბრუნებული კუთხეში ჯდებოდა და შავი ფანქრით ზღვასა და ტალღებს ხატავდა.
რატომ ხატავ სულ შავად? აიღე ლურჯი ან წითელი. ლუკა შავს დებდა და ლურჯს იღებდა.
ორიოდე ხაზს გაავლებდა და ისევ შავ ფანქარს უბრუნდებოდა. ჯიუტია, მამამისს ჰგავს, ოხრავდა მზია.
ერთ საღამოს მზიამ ფოტოები გამოიტანა. აი, მამაშენი პატარაობაში. ჩვენ ყველაფერი შვილს მივეცით.
ოჯახისთვის მსხვერპლის გაღებაა საჭირო. მე მთელი ცხოვრება გიორგისთვის ვიცხოვრე და ვშრომობდი.
ახლა კი ყველანი ერთად ვცხოვრობთ, თქვა მან სიამაყით. გიორგის ტელეფონიდან თავი არ აუღია.
შაბათს მზიამ ღვეზელების გამოცხობა განიზრახა. ნინო სამზარეულოში იხმო დასახმარებლად.
ხელები უთრთოდა, თითები არ ემორჩილებოდა, მაგრამ დახმარებაზე მაინც უარს ამბობდა.
არავინ მეხმარება, ყველაფერს თავად ვაკეთებ, ამბობდა ის მოგვიანებით. ნინო გვერდით უსიტყვოდ იდგა.
საღამოს ლუკამ გასეირნება ითხოვა. გარეთ ცივა და ბნელა, მაშინვე თქვა მზიამ.
ლუკა ბაღში იყო მთელი დღე, დაიღლებოდა. სახლში დარჩით, მულტფილმებს უყურეთ.
ნინოს შეკამათება უნდოდა, მაგრამ გიორგი გამოვიდა. დედა მართალია, გარეთ ძლიერი ქარიაო.
ლუკამ ქურთუკი ჩამოკიდა და საწოლზე სახით კედლისკენ დაწვა. ნინოს მთელი ღამე არ ეძინა.
სამზარეულოში გავიდა. მძიმეა შენთვის ასეთი სამუშაო, უთხრა მზიამ. არა უშავს, ვუძლებ.
ნუ ნერვიულობ, გიორგი ფეხზე დადგება. იცხოვრეთ მშვიდად, არ იჩქაროთ. ჩვენც ასე დავიწყეთ.
გმადლობთ, რომ შეგვიფარეთ, თქვა ნინომ. რა სათქმელია, ჩვენ ხომ ერთი ოჯახი ვართ.
შემდეგ კვირას ნინოს მეგობარი დაუკავშირდა. შეხვედრა შესთავაზა, მაგრამ მზიამ გარეთ არ გაუშვა.
ვინ მიხედავს ბავშვს? გიორგი დაღლილია, მას დასვენება სჭირდება და არა ბავშვთან თამაში!
ნინომ მეგობარს დაურეკა და უარი უთხრა. შიგნით ყველაფერი ბრაზისა და წყენისგან ეწვოდა.
საღამოს დედამთილმა ლუკას საჭმელი დააძალა. ბავშვს ის კერძი საერთოდ არ უყვარდა.
ლუკა ჭირვეულობს, მე კი მისთვის ვამზადებდი! ნინომ შვილი ჩაიხუტა და ოთახში გაიყვანა.
მე შენ გელაპარაკები! დაუყვირა მზიამ. ნინოს მისთვის აღარც კი მოუხედავს.
მეორე დღეს ნინო ადრე დაბრუნდა. სამზარეულოდან მზიას ხმა მკაფიოდ შემოესმა.
გიორგი, ის ნორმალურად გიხარშავს? მე ვხედავ, რომ ოჯახის გაძღოლა საერთოდ არ შეუძლია.
სულ სამსახურშია, სახლში კი არეულობაა. იქნებ საერთოდ არ ემუშავა? სახლს უკეთ მიხედავდა.
ნინო შემოსასვლელში იდგა და მუშტებს კრავდა. სიმწრის ცრემლები ყელში მწარედ ებჯინებოდა.
ლუკამ ნახატი მოუტანა. შავი ზღვა, შავი ცა და შავი სახლი ნაპირზე.
ეს ბათუმის სახლია, დედა. გახსოვს? ნინომ შვილი გულში ჩაიკრა. მახსოვს, ჩემო პატარავ.
შაბათს მზიამ დიდი დალაგება დაიწყო. ყველაფერს თავად აკეთებდა და თან ხმამაღლა ოხრავდა.
არავინ მეხმარება, ავადმყოფი ქალი მარტო ვეჭიდები ყველაფერს! ნინო სამზარეულოდან მაშინვე გავიდა.
ბინების განცხადებების ძებნა დაიწყო. გიორგი, ჩვენ აქედან მივდივართ, უთხრა ქმარს მტკიცედ.
სად წავიდეთ? ფული გვეყოფა? მე ვიპოვე ოთახი, იაფად. როგორმე გავუმკლავდებით.
დედა მარტოა, ავად არის, ძალიან ეწყინება. გიორგი, მე აქ ვეღარ ვჩერდები. აღარ შემიძლია.
მეორე დილით ნინომ ჩანთების ჩალაგება დაიწყო. მზია ოთახში გააფთრებული შემოიჭრა.
ეს რას ნიშნავს? სად მიდიხართ? ოთახს ვქირაობთ და გადავდივართ, მზია.
მე თქვენთვის ყველაფერი გავაკეთე! უმადურები ხართ! ფეხზე დადექით და მაშინვე გარბიხართ!
გმადლობთ ყველაფრისთვის, მაგრამ ცალკე უნდა ვიცხოვროთ. გიორგი, შენ რატომ სციხარ?
დედა, ჩვენ მართლა გვჭირდება ცალკე ყოფნა. ეს ჩემი ოჯახია, უთხრა გიორგიმ.
მაშინ წადით, წადით ყველანი! დაიყვირა მზიამ და თავის ოთახში ჩაიკეტა.
ისინი კიბეზე ჩავიდნენ. გარეთ თოვდა. ლუკა დედას მიეკრა. ბებია მარტო დარჩება?
ჩვენ მასთან მოვალთ, აუცილებლად. ოთახი პატარა იყო, მაგრამ ძალიან ნათელი.
ერთი კვირა მშვიდად გავიდა. არავინ ასწავლიდა ნინოს, როგორ დაეჭრა კიტრი.
ლუკამ ლურჯი ფანქარი აიღო და ზღვის ხატვა დაიწყო. დედა, ნახე, ლურჯია!
მალე მზიამ დარეკა. კვირას ჩამოდით, ნამცხვრებს გამოვაცხობ. ლუკასთვის ალუბლით, როგორც უყვარს.
ვეცდები ზედმეტი აღარაფერი ვთქვა, უბრალოდ ჩაი დავლიოთ. მოვალთ, უპასუხა ნინომ.
ფანჯრის მიღმა თოვდა. ლუკა ლურჯ, მშვიდ ზღვას ხატავდა. ნინო გრძნობდა — მათ სუნთქვა დაიწყეს.
